در واقع اگر پرسپولیس در زمان مربیگری استیلی از گرفتن نتیجه عاجز بود، شاید دلیلش بیشتر به مشکلات فنی این تیم و نحوه کار و مربیگری و کمبودهای استیلی باز می گشت. اما پرسپولیس این روزها نتیجه نمی گیرد نه به این دلیل که مشکل فنی و ضعف مربیگری داشته باشد. چون انصافا تیم پرسپولیس این روزها فوتبال خوب و پسندیده ای ارائه می دهد. اما باید دلیل واقعی عدم نتیجه گیری سرخ ها را به ضعف مفرط این تیم در چارچوب دروازه اش دانست. در واقع هرچه دنیزلی و گروهش می بافند و ده بازیکن میانه میدانش اجرا می کنند، با ضعف فاحش دروازه بان های پرسپولیس این زحمات هدر رفته و در نهایت ثمری به بار نمی نشیند.

میثاق معمارزاده که به نظر می رسید بعد از جدائی حقیقی از پرسپولیس از این توفیق اجباری استفاده کند و بار دیگر در فوتبال ایران اوج بگیرد هرگز نتوانست از این فرصت استفاده کند و برعکس این را ثابت کرد که اگر تا به حال نیز نیمکت نشین حقیقی بوده این نیمکت نشینی تصمیمی منصفانه بوده است.

میثاق آنقدر ضعیف بود که باز هم به یک نیمکت نشین بدل شد. البته اینبار نیمکت نشین یک دروازه بان گمنام که بعد از سال ها حضور در لیگ دسته اول این توفیق را یافت تا پیراهن پرسپولیس را بر تن کند. هرچند به نظر می رسید که هوشیار می توانست امید ها را در دروازه پرسپولیس بارور نماید، اما این اتفاق هم نیفتاد و هوشیار هم نشان داد که هرگز در حد و اندازه دروازه پرسپولیس نبوده و نیست.

حالا که قدری زمان به تحولات پرسپولیس خورده و بهتر می توان روی تصمیمات مدیران پرسپولیس مبنی بر این که یک دروازه بان خوب را فروختند تا یک مربی خوب به تیمشان بیاورند قضاوت کرد. آیا این تصمیم یک تصمیم عاقلانه و مقرون به صرفه بود؟ آیا تصمیم مدیریت پرسپولیس مبنی بر فروش دروازه بان و خرید مربی را نمی توان به تصمیم راننده ای تشبیه کرد که برای خرید بنزین خودرو، لاستیک های اتومبیلش را بفروشد؟

در پایان هم می گوییم که سالی که نکوست از بهارش پیداست…..آقای وزیر ورزش فدراسیون را دریابید.